Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Μήπως είμαστε ακόμα και λίγο άνθρωποι;

Κείμενο φίλης τηλεθαάτριας νομίζω; Σπουδάζει ιατρική εμβρυολογία; Πριν βρεθούμε όμως «χαθήκαμε την ώρα που οι δρόμοι μας γίνηκαν θάλασσες, και χρειαζόμασταν φωτιά και σίδερο αλλά δεν είχαμε παρά καρδιά και αίμα. Όμως…»
Μου γράφει λοιπόν:

Από μέρες ήθελα να σου πω ποια μορφή ήρωα έχεις σχηματίσει στην άμορφη γενικά για τον κόσμο σκέψη μου. Είσαι ένας σύγχρονος διανοητής πάνω στο άλογο του Δον Κιχώτη. Ένας Άνθρωπος αφύσικα ρομαντικός και ενοχλητικά ασυμβίβαστος για τον μέσο όρο των ευνουχισμένων που φυτοζωούν στα ασφυκτικά όρια του θερμοκηπίου που λέγεται σύστημα. Ένα σύστημα που μπορεί εγώ -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- να μπορώ να αντιληφθώ μόνο ως κάτι κατασκευασμένο από ανθρώπους και άρα αναστρέψιμο, ενώ εσύ μπορείς να το αναγάγεις και να το αποκαλύψεις ως κάτι πάνω από τις δυνατότητες μας, κατασκευασμένο από ανώτερες δυνάμεις με άκαμπτους και ατέρμονους κανόνες. Κανόνες βέβαια που άτομα σαν και εμάς έχουν τη ροπή να μην ακολουθήσουν όποιο και αν είναι το τίμημα. Εσύ δεν τους υπηρέτησες και για αυτό σε θαυμάζω. Δεν τους άφησες να σε φθείρουν, να σε λυγίσουν και για αυτό είσαι η δύναμη που χρειάζομαι εγώ και πολλοί άλλοι για να συνεχίσουν. Δεν πρόδωσες τα παιδικά σου όνειρα και γι αυτό σε αγαπώ. Δεν έκανες ποτέ κάποια κίνηση που να θίξει την ηθική μου και για αυτό σε εκτιμώ. Αντίθετα μου χάρισες πολλά από τα χρυσά πέταλα της καρδιάς σου ώστε οι σταγόνες μου να γίνουν χείμαρροι και να μας παρασύρουν μαζί..

Κάποτε μου είχες πει (ίσως όχι ακριβώς με την ίδια διατύπωση) ότι όταν αγαπάμε κάποιον αληθινά και ανιδιοτελώς πρέπει να ξέρουμε πότε πρέπει να φύγουμε. Είναι κάτι που δεν είχα σκεφτεί καθόλου προηγουμένως – απεναντίας κατασκεύαζα ολόκληρες σκηνές. Μας φανταζόμουν βραδάκι να γράφουμε το βιβλίο μας, να απαντάμε και να ζούμε τα δικά μας «Γιατί Όχι;» και να χτίζουμε κάτι που ποτέ και τίποτα δεν θα μπορούσε να γκρεμίσει – το αποφάσισα εντελώς ξαφνικά όταν, ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο, αναλογίστηκα τι νιώθει ο ένας για τον άλλο και που αυτό μπορεί να οδηγήσει.. Τελικά εγώ πρέπει να σε προστατέψω από μένα.

Μια συμβουλή θέλω να σου δώσω μόνο την οποία θέλω να περάσεις από τα πιο βαθιά σου φίλτρα και να αποστάξεις την αγάπη και το ενδιαφέρον μου. Κώστα μου, υπάρχουν ακόμα καθαρά πράγματα. Μπορεί να μην περιδιαβαίνουν στους διαδρόμους της καθημερινότητας με την με το λευκό και φωτεινό τους πέπλο, υπάρχουν όμως και αποκαλύπτονται σε αυτούς που αξίζουν. Γι αυτό να περιμένεις με τα μάτια ανοιχτά και λίγα περισσότερα λουκέτα ξεκλείδωτα. Ξέρω πως δεν είναι απλά ρίσκο αλλά και τεράστια αφέλεια να ανοίξεις κάθε πολύτιμο κουτάκι σου σε έναν άνθρωπο που γνωρίζεις ελάχιστα, αλλά μόνο έτσι θα μπορέσεις να τον δεις όπως πραγματικά είναι χωρίς παρεξηγήσεις και ενδοιασμούς. Είτε θα τον λατρέψεις για την ομορφιά της αλήθειας του, είτε θα τον μισήσεις για την πλάνη που σου έστησε. Αξίζει όμως το ρίσκο, δεν αξίζει;

Τσίπρας, αφάνταστο! Ένας «γκρέκο μασκαρά»…

Γιατί πραγματικά ή είναι ένας ανίκανος ευφάνταστος και φιλόδοξος πολιτικάκος, ή ένας ατυχήσας κοντόφθαλμος ρομαντικός πολιτικός, ή ένας προδότης, ένας ¨γκρέκο μασκαράς» βαλτός στο να δυσφημίσει και σβήσει από τον πολιτικό χάρτη την αριστερά-κεντροαριστερά, να ενισχύσει και ηρωοποιήσει ην δεξιά-κεντροδεξιά, το κατεστημένο και την πλουτοκρατία δίνοντας δάφνες επανάκαμψης σε Καραμανλή, Σαμαρά με λίγη Ντόρα και βέβαια και το τραπεζικό παιχνίδι…  Παιχνίδι που όλο και περισσότερο βλέπουμε να κερδίζει έδαφος, δύναμη και επιχειρήματα τρόμου με τον οποίο σφίγγουν όλο και περισσότερο τον λαιμό του λαού…
Οι μπαμπούλες πρόωρων εκλογών, δραχμής, πτώχευσης, εξόδου κ.α. θα μεγαλώνουν και εμείς θα σκύβουμε όπως θέλουν το κεφάλι!

Αν δείτε όλες τις διαδοχικές κινήσεις Τσίπρα, θα φτάσετε αβίαστα μόνοι σας στο δικό σας σχετικό συμπέρασμα

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Καλώς ήλθατε στα Σόδομα…

Το μέγα μέρος της Ελληνικής κοινωνίας καλά γνωρίζει, ότι στις κορυφές του πολιτικού και καλλιτεχνικού κόσμου κάτι σάπιο υπάρχει. Αφήνεται όμως στην αοριστία περί αυτού και στο εκμαυλιστικό κλίμα που γενικώς περιρρέει και επικρατεί και που τα Μ.Μ. καλλιεργούν. Έτσι διατηρούνται κάποιες «ισορροπίες» και στέκεται στην θέση του, εύθραυστο όσο ποτέ άλλοτε, το φορτίο της τρέχουσας ηθικής τάξης.
Κάποτε σπάει η θρυαλίδα αυτής της ισορροπίας – όταν συμβεί να ξεφύγει από τον έλεγχο ένα εντυπωσιακό γεγονός ή μια τολμηρή αποκάλυψη – οπότε η κοινή γνώμη γίνεται πιο ενήμερη και άλλοτε καταδικάζει (και την πληρώνει ο ατυχήσας εκτροπέας) και άλλοτε διχάζεται και η αναστάτωση τραβάει σε μάκρος μέχρι να εκτονωθεί αφήνοντας πίσω της θύματα – όχι αθώα πάντως – και πικρές διαπιστώσεις για την κοινωνία μας και για την εποχή μας…
 
Το τρίπτυχο – και μάλιστα με Συνταγματική επιταγή – που συνθέτει την τηλεοπτική αποστολή είναι: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ, ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ, λέξεις όμως που έχουν χάσει το νόημά τους στην καθημερινή πρακτική όπου τα δεκάδες κανάλια, ούτε στο ένα δέκατο δεν εφαρμόζουν τον υποτιθέμενο λόγο υπάρξεώς τους αλλά αδέσποτα από πλευράς νόμου (και απραξίας του τηλεοπτικού συμβουλίου), ολοένα βουλιάζουν στο τέλμα του ευδαιμονισμού των ίδιων και των ανθρώπων τους, στοιβάζοντας χρήματα και ανομήματα. Παράγουν Ψυχαγωγία, Ενημέρωση, Επιμόρφωση ελεεινής μορφής, με ομαδικούς φόνους, με ακρωτηριασμούς και ποταμούς αίματος. Με βωμολοχίες και προσβολή της νοημοσύνης και της καλαισθησίας του λαού. Με ξεγυμνώματα ομαδικά και ατομικά δήθεν «ερωτικών σκηνών», μολυσματικών για τον ίδιο τον έρωτα και την οικογένεια. Με αναμετάδοση πολέμων, δυστυχημάτων, τραγωδιών και μεγαλοποιημένων -και συχνά ευτελών- δραμάτων.
Παράγουν Επιμόρφωση, Ενημέρωση και Ψυχαγωγία προβάλλοντας την άρχουσα τάξη η οποία πλέον κατά πλειοψηφία αποτελείται από μόδιστρους, κοκότες, τραγουδιστές και νεόπλουτους δημοσιογράφους του κυκλώματος, κοσμικούς του υποκόσμου, ντοπαρισμένους αθλητές (που οι ίδιοι βέβαια δεν φταίνε πάντοτε…) και ομοφυλόφιλους. Όλα τα καλά και τα ωραία τα πράττουν αυτοί. Οι υμνηταί τους, καθημερινά τους λιβανίζουν από το ένα κανάλι στο άλλο και άλλον άξιο δεν έχει ετούτος ο τόπος… Επιδεικνύουν τα πλούτη τους και επαίρονται για τις αμοιβές τους που ελέω κατεστημένου στοιβάζουν, μπροστά σε έναν λαό του οποίου το μέγα μέρος είναι άνεργοι και μέσα στα όρια της φτώχειας.
Η κάθε κουτοπόνηρη μετριότητα έχει μεταβληθεί σε μεγαλόσχημο έως μεγιστάνα, σε επώνυμο μέχρι ηγεμόνα του χώρου.  (Π.χ. οι παρουσιαστές των ελεεινών πρωινάδικων, μεσημεριάδικων και βραδινών σόου…) Μετά από όλα αυτά, πώς το μισοάδειο κεφάλι των προβαλλόμενων να μην πάρει αέρα; Μεγαλοεισπράξεις, πληρωμένες κριτικές, αηδιαστικές επιδοκιμασίες και κατασκευασμένες «επιτυχίες», κόκα και κραιπάλες, είναι η καθημερινότητά τους.
Οι τηλεοράσεις «πουλάνε» με όλα αυτά και το αιχμάλωτο κοινό τους παραμένει πειθήνιο. Η όλη παρτίδα καλά κρατεί και ανακυκλώνεται. Εκτός αν βρεθεί δημοσιογράφος και τολμήσει να χαλάσει την πιάτσα.
Τα ύστερα του κόσμου!!!
Γιατί, μπορεί να εξευτελίζουμε έναν Γυμνασιάρχη καταδικάζοντάς τον πολύ πριν από την Δικαιοσύνη, να εκθέτουμε μια μητέρα του λαού για ένα ολίσθημα ή μια δασκάλα που δίδασκε θέματα σε «απαγορευμένη ζώνη», αλλά, κάτω τα χέρια από τους «επώνυμους». Ανώμαλοι, τοξικομανείς τραγουδοποιοί, οπλοφόροι φονιάδες ηθοποιοί, χουντικοί δοσίλογοι δημοσιογράφοι, όλη η παρέα στο νομικό και δημοσιογραφικό απυρόβλητο.
Η νέα «άρχουσα τάξη»…
Ο κάθε «ονομαστός» μπορεί συστηματικά να παραβιάζει όσο θέλει κανόνες με δεκατετράχρονες και με ναρκωτικά, (γυρίζοντας την πιο ωραία πράξη της Δημιουργίας, τον έρωτα, πορνοταινία για το αρχείο του. Κι ακόμα εξαρτημένες παρουσιάστριες, καλά αρσενικά οπίσθια, δείπνα τρελά, σειρά επιβητόρων και … «σουσέλ».  Άλλος δε, σε ατέλειωτες σελίδες του ημερολογίου του να εκθέτει τα απερίγραπτα). Ποίηση, τρυφεράδα, κάτι καλό, ούτε μια βαθιά φράση κάποιου συγγραφέα, ρήση σοφού, ψυχή Θεού. Οχετός παρακμής μέσα στον όποιο διέτρεχε το πολυσυζητημένα προστατευόμενο ιδιωτικό άσυλο.
Επωδός τους: κάτω τα χέρια από την ιδιωτική ζωή των αναγνωρίσιμων. Ιδιωτική ζωή δε, είναι να βιάζεις στο σπίτι σου, να εξαγοράζεις και να κινηματογραφείς την ιδιωτική ζωή ανηλίκων κοριτσιών. Ιδιωτική ζωή είναι ο κίναιδος εργοδότης να πιέζει αγόρια για αν τα κάνει του σιναφιού του, τα αντρικά πορνεία, τα ναρκωτικά, η εξαγορά σωμάτων και ψυχών…
Αυτά είναι τα πραγματικά και τα μοναδικά ενδιαφέροντα των επωνύμων προσώπων, αυτές οι προβαλλόμενες Αξίες των πολιτικών και νομοθετών μας. Και με τα παραδείγματα και τα πρότυπα αυτά που δίνουν στον λαό, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε…
 
Τα συμπεράσματα από όλη αυτή την γενικής αθλιότητας υπόθεση είναι ότι:
  1. Οι τηλεοράσεις και τα λοιπά μέσα που είναι οι      κυριότεροι αυτουργοί, – γιατί κατασκευάζουν τις παντοδύναμες για τον λαό,      ασύδοτες και απυρόβλητες βεντέτες – θα μείνουν έξω από κάθε ευθύνη.
  2. Ο κόσμος, θα μπορούσε να έχει το κέρδος να δει      επιτέλους – έστω για λίγο – μέσα στο φως κάποιου προβολέα που κάποιος      άναψε, μερικές αλήθειες, αλλά αυτό είναι «απαγορευμένο»…
 
 
Πρέπει σίγουρα να προστατεύεται η Αξία του απόρρητου της προσωπικής ζωής, αρκεί να προστατεύεται και μια άλλη μεγαλύτερη Αξία που είναι η Αλήθεια, όταν η απόκρυψή της μπορεί να καλύπτει την τυχόν εγκληματικότητα που υποκρύπτει αυτό το απόρρητο!
Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες δε, είναι ευτυχώς τόσες πολλές και πανίσχυρες σήμερα ώστε να έχουν λιγότερη ανάγκη υποστήριξης από τις διάφορες ανεξάρτητες αρχές και είναι καιρός να ενθαρρύνεται από κάποια άλλη ανεξάρτητη αρχή, το θάρρος για ξεσκέπασμα της ολοένα αυξανόμενης σήψης και εγκληματικότητας.
Η ομοβροντία όμως των κρατούντων ισχυρών στο να καταδικάζεται κι όλας αυτός που θα αποκαλύπτει τους διεφθαρμένους, έχει την αιτία της: Πρέπει να αποθαρρυνθούν οριστικά οι λίγοι που θα θέλουν στο εξής να βγάλουν την μάσκα κάποιων! Τον λαό ας τον ξεμπροστιάζουν και εξευτελίζουν στα διάφορα σόου ντροπής. Για τους επώνυμους, τους από πάνω όμως, «μάτια ερμητικά κλειστά»…

Τσίπρας – ΜΜΕ, σημειώσατε 2

Αυτό το παιχνιδάκι με τον σκύλο και την γάτα, (με τον Τσίπρα και την ερασιτεχνική παρέα του από την μία, και την λυσσασμένη γάτα των ΜΜΕ από την άλλη) καλά κρατεί! Και κρατεί για να συνεχίζεται το παραμύθι περί ορθολογισμού και ποιότητας της χρήσης των συχνοτήτων από τους προεστούς του χρήματος (της συναλλαγής και της διαφθοράς)  απλά για το θεαθήναι!
Διότι και η «παιδική χαρά» των κυβερνητικών που διαχειρίζονται την υπόθεση δεν δείχνει κραταιά, αλλά και η «λυσσασμένη γάτα» για δύναμη και χρήμα των ΜΜΕ επ” ουδενί πρόκειται να υποχωρήσει. Και βέβαια από ότι γνωρίζουμε ως τώρα, πάντα μεταξύ καλών προθέσεων (ή καλών πυροτεχνημάτων) των λειτουργών και… συστήματος, κερδίζει το σύστημα.
Σιγά να μην εγκαταλείψουν οι καναλάρχες την παντοδυναμία που τους  δίνει ο σφετερισμός των συχνοτήτων, και τις επιστρέψουν…. Σιγά…
Απλά θα γαυγίσει λίγο ακόμα το σκυλάκι, μέχρι να σωπάσει…
Κι εμείς που νομίζαμε…
…Κατά πώς φαίνεται, όλη μας τη ζωή στο» νομίζαμε» και στο «περίμενε» θα την περάσουμε…
quam parva sapientia regitur mundus!

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Θάλασσα βαθιά…

Η γη καίει, ο ουρανός είναι άσπρος κι η θάλασσα αστραφτερή. Τα βουνά σα μισοσβησμένες μολυβιές κλείνουν γύρω κι εμείς μέσα απ' αυτά ή έξω, δεν ξέρουμε, γιατί δεν διανύσαμε την απόσταση.
Η θάλασσα έρχεται, όλο έρχεται σα να μας φέρνει μαντάτα για κάποιο ναυάγιο, σα να μας φέρνει συντρίμμια να τα φιλοξενήσουμε στα δικά μας συντρίμμια. Φέρνει νεκρά κοχύλια που ονειρεύονται τους βυθούς και πεθαμένους αστερίες πού 'ναι σα μικροί σταυροί.
Φέρνει λίγη απ' την ανταρσία του πελάγους και κουρελιασμένα φύκια που τα αραδιάζει στην αμμουδιά για να στεγνώσουν στα πόδια μας. Και οι άνθρωποι όλο φεύγουν. Γιατί φεύγουν, αφού είναι αιχμάλωτοι αυτής της μικρής αμμουδιάς; εκεί που ενταφιάστηκε ένα μικρό μπλε λουλουδάκι που ναυάγησε στα δικά τους χέρια;
Φεύγουν για να χαθούν ένα χειμωνιάτικο πρωί ή μια ζεστή κι ήρεμη νύχτα με φεγγάρι, πειστική, γεμάτη επιχειρήματα για το δικό τους ναυάγιο! Η αμμουδιά είναι γεμάτη σφουγγάρια, φελλούς φύκια, πρώην φυτά, γεμάτη κοχύλια, αχιβάδες, αστερίες, γεμάτη νέους και νέες που τρα¬γουδάνε.
Αλήθεια γιατί τραγουδάνε οι άνθρωποι;
Κι η θάλασσα όλο έρχεται, όλο έρχεται. Έρχεται σε δυσανάλογες παράλ¬ληλες γραμμές, δυσανάλογες όπως τα αισθήματα, και φέρνει το σχήμα των απέναντι βουνών, τη βουή των μακρινών πολιτειών, το σφύριγμα των μοναχικών πλοίων που φεύγουν τη νύχτα με σβηστά φώτα, των έρημων καραβιών που ταξιδεύουν χωρίς πανιά, των μικρών καϊκιών που τρέχουν χωρίς επιβάτη, χωρίς καπετάνιο, χωρίς πυξίδα, χωρίς προορισμό,.. Φέρνουν τον ψίθυρο αυτών που έφυγαν κι άφησαν το έργο τους μισοτε¬λειωμένο και χάλασε, τη λάσπη τους μισόφτιαγμένη και πέτρωσε, την αγάπη τους μόνη και πέθανε κι ενταφιάστηκε χωρίς λουλούδια και τώρα ψάχνουν και δεν την βρίσκουν κι όλο αρμενίζουν. Και στέλνουν μάταια μηνύματα που η θάλασσα όλο έρχεται και μας τα φέρνει. Μας φέρνει την πίκρα της γεύσης τους και τα κομμάτια απ' τα σκισμένα όνειρα τους που απότυχαν! Φέρνει μηνύματα από σβησμένους φάρους που κάποτε περήφανα θα φώτιζαν και το δικό μας πλοίο και μαντάτα από χώρες που δεν πήγαμε και δεν ονειρευτήκαμε ποτέ. Από αγαπημένα πρόσωπα που ποτέ δεν γνωρίσαμε...
Μας φέρνει φαντάσματα και αναμνήσεις νεκρών και κόκκαλα πεθαμένων με την τελευταία λέξη -που δεν τόλμησαν- ακόμα σφηνωμένη ανάμεσα στα δόντια, με την αγάπη τους -ακόμα ποδοπατημένη- κάτω από το πέλμα. Τέλειοι μέσα στο σκοτάδι της επιδίωξής τους. Μας φέρνει μουσικές απαγορευμένες και ήχους και υποσχέσεις ψεύτι-κες που περιμένουν να δικαιωθούν μια μέρα.
Κι η θάλασσα όλο έρχεται, έρχεται σε άνισες παράλληλες γραμμές -άνισες όπως η αγάπη- που διασταυρώνονται με τις άσπρες γραμμές των γλάρων που πετάνε.
Καμιά φορά η θάλασσα αποχωρεί.
Αποχωρεί σαν κουρασμένη ερωμένη, σα νικημένος στασιαστής που αποκρούστηκε και φεύγει αφού απόθεσε την άμμο ένα γύρω. Την άμμο! Τέφρα της μετανοίας της. Τέφρα όλων όσα χάσαμε σήμερα,..
Ή θάλασσα αποχωρεί μα εγώ δε φεύγω.
Θα περιμένω το δικό μου γλάρο που γράφει τις γραμμές μου στον αέρα, Ο γλάρος μου είναι ψηλά πολύ ψηλά και από κει ανοίγει τα φτερά του κι έρχεται κι όπου περνάει κι όπου πατάει, τα πόδια του αφήνουνε σημάδια τους δύο αστέρια!

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Το Σύστημα Προκρούστης


Πριν φτάσουμε στο σημείο να καταδικάσουμε έναν λαό προσμετρώντας τα λάθη και τις αδυναμίες του, θα ήταν καλύτερα να εμβαθύνουμε και να δούμε τα πράγματα από την αρχή: Όταν γεννιέται το παιδί είναι ένας μικρός άγγελος που μόλις βγήκε από τα χέρια του Θεού. Ως παιδί έχει και αγνότητα και ευαισθησία και αγάπη για τον κόσμο. Τι συμβαίνει και όταν γίνει μεγάλος ξαφνικά αλλάζουν όλα αυτά;
Επεμβαίνει η παιδεία και του λέει: Tα ωραία και τα σωστά δεν πρέπει να τα μάθεις ποτέ...
Επεμβαίνει η πολιτεία που τον κλέβει και έτσι τον μετατρέπει σε φοροφυγά.
Επεμβαίνει η τηλεόραση με όλους τους ανώμαλους, τους ανεπαρκείς και τις νεαρές γλάστρες τις κρεβατοκάμαρας και τον μετατρέπουν σε φαύλο και σε μιμητή των ελλεινότερων μοντέλων με τα οποία καθημερινά το σύστημα τον βομβαρδίζει. Δεν τον αφήνουν να διαβάσει βιβλία, δεν τον αφήνουν να σκεφτεί, το μάτι του και η ψυχή του έχει γεμίσει στο να ονειρεύεται τις ζωές των άλλων αλλά να μην ζει τη δική του ζωή. Στα εικοσιπέντε του είναι "έτοιμος", στα τριανταπέντε του είναι "τελειωμένος". Eπιθυμεί τα πάντα και απλά περιμένει να έρθουν. Και περιμένοντας να έρθουν ψηφίζει τους φαύλους πολιτικούς σαν την πιο απελπισμένη του ελπίδα.

Σε όλη του τη ζωή δεν έβλεπε παρά αγράμματους ποδοσφαιριστές να γίνονται εκατομμυριούχοι, ομοφυλόφιλους να γίνονται ημίθεοι, και αδήλωτες πόρνες να παίρνουν τις καλύτερες εκπομπές στην τηλεόραση με μυθικές αμοιβές. Το αφώτιστο μυαλό του γινόταν σκοτεινότερο...

Πόσο φταίει αυτός;

Κερδισμένος ο… ΛΑΟΣ

…Αυτή η ιστορία είναι και λίγο στο από πού θέλει να την πιάσει κανείς:
Πολλοί, μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές (παρ)ερμηνεύουν την αποχή των ψηφοφόρων σαν απαξίωση, ή την αδιαφορία του κόσμου σαν στρατηγική του εθελημένης αποχής. Πολλοί τα έβαλαν με τους δημοσκόπους (που μπορεί και να «τα παίρνουν» αλλά πάμπολλες φορές κάνουν και διάνα..)
Ο υποφαινόμενος και θλίβεται αλλά και χαίρεται για το αποτέλεσμα…
Θλίβεται, γιατί ένας λαός έφτασε τόσο χαμηλά (αφέθηκε δηλαδή εδώ και χρόνια να τον κατεβάσουν τόσο…) ώστε να διατηρεί ακόμα φαιδρούς μονάρχες και γόνους οικογενειών χωρίς πραγματικούς τίτλους προσωπικής ιστορίας και αξίας, χωρίς μεγαλοσύνη και ηγετικές ικανότητες. Πάνω από το 70% ψήφισε οπισθοδρόμηση λοιπόν, μεσαίωνα, ανικανότητα και κούφιο νεποτισμό. Επιβράβευσε δηλαδή εν ψυχρώ την ολική διαφθορά και την προγραμματισμένη και συντελεσθείσα λεηλασία του τόπου από μια παρέα γόνων, ταλαντούχων μόνο σε ασύλληπτου μεγέθους ληστείες και… αφελείς συγκαλύψεις!
Χαίρεται όμως ο γράφων, γιατί, έστω και έτσι κουτσουρεμένα, ο νέος «μονάρχης» έφαγε ένα γερό χαστούκι! (Μονάρχης, αφού από το 1985 και μετά μετατρέπεται τεχνηέντως το σύνταγμά μας και ο εκάστοτε πρωθυπουργός απολαμβάνει προνόμια αυτοκράτορα ή μονάρχη!!!)
Όχι πολύ μεγάλο αλλά υπαρκτό πάντως, ήταν το κομμάτι του λαού που τίμησε τα αντανακλαστικά του, με το να δώσει ένα καλό μάθημα στον καλά ταμπουρωμένο πίσω από κόλπα και πολιτικά άλλοθι , κληρονομικό αλαζόνα.
Υποστηρίξαμε αυτό το πρόσωπο επί πενταετία, με άρθρα στον Τύπο, δεκάδες τηλεοπτικές εκπομπές (υπάρχει όλο το αρχείο) κ.α. Όχι κομματικά αλλά για να έρθει κάτι νέο μήπως και καθαρίσει ο τόπος. Μετά τις πρώτες και ενδεικτικές «εκατό ημέρες» εξουσίας του όμως, φάνηκε να προδίδεται άλλη μια φορά ο ρομαντισμός και οι ελπίδες. Έτσι, ως άτυποι σύμβουλοι αρχίσαμε μια σειρά από καλοπροαίρετες κριτικές παραινέσεις, ειδοποιήσεις, έγγραφα, συστάσεις, ερωτήματα, υποδείξεις, παράπονα, πικρίες κ.α.. Ματαίως.. Ακολούθησαν εκπομπές («Αντίλογος») με δυσοίωνες πλέον (δικαιωμένες πανηγυρικά σήμερα) προβλέψεις… Πάλι ματαίως. Η μόνη ανταπόκριση της χαλασμένης πια ως το μεδούλι αυτοκρατορικής νοοτροπίας nepote, ήταν να δοθεί σε ένα κανάλι ένα τρελό ποσόν, για να κλείσει μια φωνή διαμαρτυρίας που ενοχλούσε…(γράφεται και βιβλίο σχετικά…).
Αλλά ένα καθεστώς που ραϊζει συνεχώς, δεν «στοκάρεται» με τέτοια μέσα, και κανένας δοτός ή και διεφθαρμένος «ηγεμόνας» δεν σώθηκε ποτέ έτσι, όπως καλά ξέρουμε από την Ιστορία...
…Πρωτεύον βέβαια γι αυτούς ήταν να ξεχαστούν κάμποσα πράγματα και πάση θυσία, εκτός από την ευαίσθητη υπόθεση Άρη, και η μετέπειτα επιλογή Θοδωρή που έκανε να ξεχειλίσει το ποτήρι των ψιθύρων και των ερωτηματικών. Είχε προηγηθεί η υπόθεση Ζαχόπουλου από την οποία, παρά το τόσο βαρύ της κλίμα, όλοι που είχαν ένοχα αναμειχθεί, στο τέλος βγήκαν αθώοι, ευχαριστημένοι, ζάπλουτοι και… σιωπηλοί. «Με στόματα ερμητικά κλειστά»… Γιατί τόσο πολύ;;

Είναι να λυπάται κανείς πραγματικά, όταν μια μεγάλη, νοικοκυρεμένη, πολιτισμένη παράταξη χάνεται εξ αιτίας ενός,… -ανίκανο να τον πούμε; ακατάλληλο; πέστε εσείς κάτι… Όμως δεν φταίει μόνο αυτός. Φταίει και η παράταξη που αφηνόταν επί 5 χρόνια και τώρα αρχίζει να πληρώνει.
Ποιος της είπε ότι δεν άξιζε για μια καλύτερη ιστορία από αυτή που -σίγουρα- θα γραφτεί αύριο στις ανελέητες σελίδες της;…