Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Το Σύστημα Προκρούστης


Πριν φτάσουμε στο σημείο να καταδικάσουμε έναν λαό προσμετρώντας τα λάθη και τις αδυναμίες του, θα ήταν καλύτερα να εμβαθύνουμε και να δούμε τα πράγματα από την αρχή: Όταν γεννιέται το παιδί είναι ένας μικρός άγγελος που μόλις βγήκε από τα χέρια του Θεού. Ως παιδί έχει και αγνότητα και ευαισθησία και αγάπη για τον κόσμο. Τι συμβαίνει και όταν γίνει μεγάλος ξαφνικά αλλάζουν όλα αυτά;
Επεμβαίνει η παιδεία και του λέει: Tα ωραία και τα σωστά δεν πρέπει να τα μάθεις ποτέ...
Επεμβαίνει η πολιτεία που τον κλέβει και έτσι τον μετατρέπει σε φοροφυγά.
Επεμβαίνει η τηλεόραση με όλους τους ανώμαλους, τους ανεπαρκείς και τις νεαρές γλάστρες τις κρεβατοκάμαρας και τον μετατρέπουν σε φαύλο και σε μιμητή των ελλεινότερων μοντέλων με τα οποία καθημερινά το σύστημα τον βομβαρδίζει. Δεν τον αφήνουν να διαβάσει βιβλία, δεν τον αφήνουν να σκεφτεί, το μάτι του και η ψυχή του έχει γεμίσει στο να ονειρεύεται τις ζωές των άλλων αλλά να μην ζει τη δική του ζωή. Στα εικοσιπέντε του είναι "έτοιμος", στα τριανταπέντε του είναι "τελειωμένος". Eπιθυμεί τα πάντα και απλά περιμένει να έρθουν. Και περιμένοντας να έρθουν ψηφίζει τους φαύλους πολιτικούς σαν την πιο απελπισμένη του ελπίδα.

Σε όλη του τη ζωή δεν έβλεπε παρά αγράμματους ποδοσφαιριστές να γίνονται εκατομμυριούχοι, ομοφυλόφιλους να γίνονται ημίθεοι, και αδήλωτες πόρνες να παίρνουν τις καλύτερες εκπομπές στην τηλεόραση με μυθικές αμοιβές. Το αφώτιστο μυαλό του γινόταν σκοτεινότερο...

Πόσο φταίει αυτός;

Κερδισμένος ο… ΛΑΟΣ

…Αυτή η ιστορία είναι και λίγο στο από πού θέλει να την πιάσει κανείς:
Πολλοί, μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές (παρ)ερμηνεύουν την αποχή των ψηφοφόρων σαν απαξίωση, ή την αδιαφορία του κόσμου σαν στρατηγική του εθελημένης αποχής. Πολλοί τα έβαλαν με τους δημοσκόπους (που μπορεί και να «τα παίρνουν» αλλά πάμπολλες φορές κάνουν και διάνα..)
Ο υποφαινόμενος και θλίβεται αλλά και χαίρεται για το αποτέλεσμα…
Θλίβεται, γιατί ένας λαός έφτασε τόσο χαμηλά (αφέθηκε δηλαδή εδώ και χρόνια να τον κατεβάσουν τόσο…) ώστε να διατηρεί ακόμα φαιδρούς μονάρχες και γόνους οικογενειών χωρίς πραγματικούς τίτλους προσωπικής ιστορίας και αξίας, χωρίς μεγαλοσύνη και ηγετικές ικανότητες. Πάνω από το 70% ψήφισε οπισθοδρόμηση λοιπόν, μεσαίωνα, ανικανότητα και κούφιο νεποτισμό. Επιβράβευσε δηλαδή εν ψυχρώ την ολική διαφθορά και την προγραμματισμένη και συντελεσθείσα λεηλασία του τόπου από μια παρέα γόνων, ταλαντούχων μόνο σε ασύλληπτου μεγέθους ληστείες και… αφελείς συγκαλύψεις!
Χαίρεται όμως ο γράφων, γιατί, έστω και έτσι κουτσουρεμένα, ο νέος «μονάρχης» έφαγε ένα γερό χαστούκι! (Μονάρχης, αφού από το 1985 και μετά μετατρέπεται τεχνηέντως το σύνταγμά μας και ο εκάστοτε πρωθυπουργός απολαμβάνει προνόμια αυτοκράτορα ή μονάρχη!!!)
Όχι πολύ μεγάλο αλλά υπαρκτό πάντως, ήταν το κομμάτι του λαού που τίμησε τα αντανακλαστικά του, με το να δώσει ένα καλό μάθημα στον καλά ταμπουρωμένο πίσω από κόλπα και πολιτικά άλλοθι , κληρονομικό αλαζόνα.
Υποστηρίξαμε αυτό το πρόσωπο επί πενταετία, με άρθρα στον Τύπο, δεκάδες τηλεοπτικές εκπομπές (υπάρχει όλο το αρχείο) κ.α. Όχι κομματικά αλλά για να έρθει κάτι νέο μήπως και καθαρίσει ο τόπος. Μετά τις πρώτες και ενδεικτικές «εκατό ημέρες» εξουσίας του όμως, φάνηκε να προδίδεται άλλη μια φορά ο ρομαντισμός και οι ελπίδες. Έτσι, ως άτυποι σύμβουλοι αρχίσαμε μια σειρά από καλοπροαίρετες κριτικές παραινέσεις, ειδοποιήσεις, έγγραφα, συστάσεις, ερωτήματα, υποδείξεις, παράπονα, πικρίες κ.α.. Ματαίως.. Ακολούθησαν εκπομπές («Αντίλογος») με δυσοίωνες πλέον (δικαιωμένες πανηγυρικά σήμερα) προβλέψεις… Πάλι ματαίως. Η μόνη ανταπόκριση της χαλασμένης πια ως το μεδούλι αυτοκρατορικής νοοτροπίας nepote, ήταν να δοθεί σε ένα κανάλι ένα τρελό ποσόν, για να κλείσει μια φωνή διαμαρτυρίας που ενοχλούσε…(γράφεται και βιβλίο σχετικά…).
Αλλά ένα καθεστώς που ραϊζει συνεχώς, δεν «στοκάρεται» με τέτοια μέσα, και κανένας δοτός ή και διεφθαρμένος «ηγεμόνας» δεν σώθηκε ποτέ έτσι, όπως καλά ξέρουμε από την Ιστορία...
…Πρωτεύον βέβαια γι αυτούς ήταν να ξεχαστούν κάμποσα πράγματα και πάση θυσία, εκτός από την ευαίσθητη υπόθεση Άρη, και η μετέπειτα επιλογή Θοδωρή που έκανε να ξεχειλίσει το ποτήρι των ψιθύρων και των ερωτηματικών. Είχε προηγηθεί η υπόθεση Ζαχόπουλου από την οποία, παρά το τόσο βαρύ της κλίμα, όλοι που είχαν ένοχα αναμειχθεί, στο τέλος βγήκαν αθώοι, ευχαριστημένοι, ζάπλουτοι και… σιωπηλοί. «Με στόματα ερμητικά κλειστά»… Γιατί τόσο πολύ;;

Είναι να λυπάται κανείς πραγματικά, όταν μια μεγάλη, νοικοκυρεμένη, πολιτισμένη παράταξη χάνεται εξ αιτίας ενός,… -ανίκανο να τον πούμε; ακατάλληλο; πέστε εσείς κάτι… Όμως δεν φταίει μόνο αυτός. Φταίει και η παράταξη που αφηνόταν επί 5 χρόνια και τώρα αρχίζει να πληρώνει.
Ποιος της είπε ότι δεν άξιζε για μια καλύτερη ιστορία από αυτή που -σίγουρα- θα γραφτεί αύριο στις ανελέητες σελίδες της;…